باز اين دل
شكسته هواي گريه دارد

باز اين
صداي خسته آهي چو ناله دارد

باز اين
نگاه غمگين چشم ره تو دارد

باز اين غروب دلگير،
افسوس سينه دارد

امشب دل من
گرفته و غمگین است

این بغض
همیشگی من سنگین است

شب سرد
وزمین و آسمان مهتاب است

این دل به هوای دیدنت بی
تاب است

عشق ان نیست
دیوارش شوی

سر سپاری و تکرارش شوی

عشق ان است بیمارش شوی

دل سپاری و دلدارش
شوی

پنداشتی که کوره سوزان عشق من

دور از نگاه گرم تو خاموش می شود ؟

پنداشتی که یاد تو این یاد دلنواز

از تنگنای سینه فراموش می شود؟

تو رفته ای که بی من تنها سفر کنی

من مانده ام که بی تو شبها سفر کنم

تو رفته ای که عشق من از سر بدر کنی

من مانده ام که عشق تو را تاج سر کنم

آدم کسی که دوس داره همیشه اذیت می کنه

اما خودش فکر می کنه داره محبت می کنه

گفتی که خوشبخت نمی شه هر کی خیانت بکنه

گفتی توی عشق خوبه که آدم حسادت بکنه

یادت می یاد یکی دو بار با همدیگه تنها شدیم

برای چند دقیقه ای فارغ از این دنیا شدیم

از حسودی نمی تونم دست خدا بسپارمت

می خوام یه بار از ته قلب بازم بگی دوست دارمت

یه چیزی رو خیلی دارم اما به هیچکس نمی دم

عشق تو اِ .... اینقدر دارم که تو دلم جا نمی شه

هیچکی به چشمم نم یاد چه کم بیاد و چه زیاد

قدّ تو هیچکی عزیزم واسم تو دنیا نمی شه

اون دو سه تا نامه ی تو هنوز تو مخمل دله

آسمونم که خم بشه نامه ی تو تا نمی شه

ماهو تو چشمای تو از بس که زلاله می شه دید

چشمای هیچکی مث تو اینجوری گیرا نمیشه

یه وقتایی عاشقی ام واسه آدم دردسره

امّا بذار بگم آدم عاشق نباشه بدتره

آدم اگه عاشق باشه یکی همیشه باهاشه

من عاشقم تو عاشقی عاشق که تنها نمیشه

چشم من از درویت هم ارغوانی هم تر است

منتظر مانده بیایی طفلکی خوش باور است

من کجا و تو کجا چه روزگار مبهمی است

فکر و ذکرم پیش تو فکر تو جای دیگر است

گفتمش آغاز درد
عشق چيست؟

گفت آغازش سراسر بندگيست

 گفتمش پايان آن را هم بگو

گفت پايانش همه شرمندگيست

گفتمش درمان دردم را بگو

 گفت درماني ندارد، بي دواست

گفتمش يک اندکي تسکين آن

 گفت تسکينش همه سوز و فناست.

بوسه بر عکست زنم ترسم که قابش بشکند 

قاب عکس توست اما شیشه ی عمر من است

 بوسه بر مویت زنم ترسم که تارش
بشکند 

 تارموی توست اما ریشه ی عمر من است

اين زندگي غمزده غير از نفسي نيست

 تنها
نفسي هست ولي همنفسي نيست

  
اينقدرنپرسيد يكي بود وكجا رفت

  اشعار
پراكنده من مال كسي نيست

می رسد روزی که بی من روزها را سر
کنی

می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار
عکس من

قصه ء عشق کهنه ام را مو به مو از بر کنی

ای
آنکه ز خاک تیره ،آبم دادی

چه میشود که به چشمان من نگاه کنی ؟

ترسم که شبی در غم جان گاه بمیرم

در بستر دل باشم با آه بمیرم
آن لحظه آخر که اجل گفت بمیرم
ای کاش تو را
ببینم و آنگاه بمیرم

جز گریه شب یار دگر نیست مرا

جز  دوری تو غم
دگر نیست مرا

خواهم که
به جانبه تو پرواز کنم

اما چه کنم که بال و پر باز کنم

دلم می خواهد دلسوز تو باشم


چراغو شمع جان سوز تو باشم

دلم می خواهد در همان شبهای
مهتاب

همان ماه دل افروز تو
باشم

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

 
نفرين به اون کسايي که
روي دلا پا مي
ذارن
 
تا که مي بينن عاشقي ميرن و
تنهات مي ذارن

 
نفرين به آدمايي که تو سينه
ها دل
ندارن
 
عاشق عاشق کشين ، رحم و مروت
ندارن